De kracht van samen, ook bij het sporten
Mensen zijn kuddedieren, daar kun je over redetwisten als je dat wilt, maar in de essentie gedragen we ons nu eenmaal als een kuddedier. We staan samen in groepjes, en doen dingen samen... Net als de bizon, de koe en ga zo maar door. Maar in tegenstelling tot andere kuddedieren zijn we net allemaal te verschillend en hebben we als mensenwélveel te doen met hiërarchieën en zijn we niet van nature volgzaam.
Deze blog gaat over de kracht van samenwerking tussen mensen die eenzelfde doel willen bereiken. Het is namelijk al van oudsher zo dat je samen sterker dan alleen staat. Dit hebben we zelfs zo vaak ervaren dat we er een standaard uitdrukking van hebben gemaakt. "Samen sta je sterker dan alleen". En dat gold vroeger bij het jagen op beesten om te kunnen eten of voor hun huid, maar dat geldt nu nog steeds... Al zal ik niet snel achter een bizon aan rennen om deze met een werpspeer te doden voor zijn eten.
Gedeelde smart is halve smart
Nog zo'n pareltje wat aangeeft dat je samen meer aankunt dan alleen. Wij mensen zijn van nature zeer sociale dieren. Wij houden ervan om met elkaar te communiceren, en als we van contact verstoten raken, dan kan dat zware gevolgen hebben. Van "verwelken als een bloemetje" tot daadwerkelijk doodgaan van eenzaamheid. Het is niet voor niets zo dat een (pasgeboren) baby veel (lichamelijk) contact met de moeder (en de vader) moet hebben, en dat deze daadwerkelijk liefde moet ontvangen om te kunnen groeien. Ook in relaties is het een heel moeilijk spel, veel mensen worden verlegen of onzeker als ze een andere persoon zien die ze leuk vinden. En als ze proberen om in de aandacht van die persoon te komen en in plaats daarvan "genegeerd" worden, dan doet dat toch echt wel iets met je... Dit zijn allemaal voorbeelden van hoe erg we een als mens een intrinsieke behoefte hebben dingen samen te doen. Ook samen sporten hoort hierbij.
Waar het bij mij in het verleden mis ging ( en mogelijk weer zou gaan als het nu zou spelen )
Ik heb in het verleden vaker gesport. Ik was als kind fors en was altijd net iets te zwaar, en dat is eigenlijk een hele tijd zo gebleven (en eerlijk gezegd boeide het me niet op dat moment...). Pas toen ik ergens rond mijn 18e geïnteresseerd raakte in het vrouwelijk schoon op de aardbol, begon het me werkelijk te boeien. " Wie zal er ooit geïnteresseerd zijn in een propje als mij ...", dit was echt wel de motivatie om iets te gaan doen aan mijn gewicht (toen ook al 99 kilo). En laat het nou zo zijn dat een paar vrienden van me wilden gaan sporten bij de sportschool op de stok in Roosendaal. Mooi... ik ging mee, want
- ik wilde daadwerkelijk afvallen en er beter uit gaan zien, en
- ik had mijn vrienden die mee gingen sporten, dus gezelliger dan alleen, en een stok achter de deur om te gaan
Dit ging zo'n half jaar tot driekwart jaar goed, en toen kwamen er al gaten in het gezamenlijk gaan sporten, dan kon de ene vriend niet, dan de andere niet, en soms beiden niet... Maar ik ging door... Ik was in de tussentijd stapelverliefd geworden op iemand en om bij haar in de aandacht te komen deed ik bijna alles... ( zo zie je, van de ene "samen" naar de andere "samen" ). Ik ben toen uiteindelijk terug gekomen op een gewicht van 87 kilo en paste in broekmaat 30"/32" (Waar ik nu dus van kan dromen, maar dat terzijde... )
Uiteindelijk was ik verslaafd aan het sporten toen ik toch geen kans bij het meisje bleek te maken, dus daardoor ben ik nog doorgegaan met trainen... En dat ging goed... Maar toen ook wat sportmaatjes steeds minder gingen sporten, werd het hoe langer hoe moeilijker om te blijven trainen. Tel daarbij op dat ik een tijdje later mijn huidige echtgenote heb leren kennen, en ik meer tijd in de relatie ging steken ten koste van de tijd die ik in sporten stak... Ik had tochgeen maatjes meerom mee te trainen, dus waarom zou ik dan naar de sportschool gaan. En dát... was het begin van het einde... Uiteindelijk kwam ik eigenlijk niet meer naar de sportschool, en heb ik me uitgeschreven. En de jaren die volgden namen aardig wat gewichtstoename met zich mee...
Trouwen... maar dan moet ik er toch enigszins netje uit zien in pak...
Na 7 jaar wilden we toch maar eens gaan trouwen ( lekker conventioneel... hou ik van ), maar dat hield dus wel in dat ik niet als een aardappelzak op de foto's wilde staan... dus .... met de moed der wanhoop mezelf ingeschreven bij een fitnesscentrum in de buurt... Ik wilde 3x per week fanatiek gaan sporten om toch weer wat kilo's af te vallen en er enigszins toonbaar uitzien op de trouwfoto's... De eerste weken gingen goed, wat zeg ik, de eerste 4 maanden gingen goed... maar 3 maanden voor het trouwen was het mis... ik kon me er echt niet meer toe zetten om 3x per week fanatiek te gaan sporten, dus dat werden er 2x, en na mijn trouwen wilde ik nog doorgaan, maar dat werd 1x per week, en nog een paar maanden later was het gewoon klaar.. Ik kon me echt niet meer motiveren om te gaan sporten... dus dat werd een verplicht nummertje wat 1x in de 2 weken nog opgevoerd werd, en dat werd uiteindelijk 1x per maand.. en toen was het klaar... en ben ik wederom gestopt...
Moraal....
Als ik helemaal alleen moet sporten, dan verlies ik motivatie, en als ik de motivatie verloren ben, dan haak ik af... Daarom ben ik blij dat ik nu goed gecoacht word.Een super belangrijk deel van mijn coaching, bestaat uit het opbouwen van een intrinsieke motivatie om in beweging te zijn, en niet dat deze afhankelijk is van derden, maar dat ikdat wil omdat dat goed is voor mijn lichaam. En dat ik het dan ook nog eens leuk vind om te doen, is heel mooi meegenomen ;)
Maar... waar ik het dus eigenlijk over wilde hebben
Dat ik nu de afvalrace samen met een aantal anderen mag doen, die allemaal eenzelfde doel voor ogen hebben, en daardoor elkaar ook kunnen motiveren en aansporen, is helemaal mooi... en dat brengt me waar ik het eigenlijk over wilde hebben... Deze blog wilde ik jullie over Luelle en over Linda, mijn sportmaatjes bij CrossFit Zuid, vertellen....
Luelle (het monstertje )
Ik heb Luelle leren kennen op de dag van de bekendmaking van "de selectie". Zij was mijn zogenaamde concurrent, want 1 van ons zou uitgekozen zijn om de afvalrace inclusief de coaching gesponsord te mogen meemaken. Op de dag zelf was ze, net als ik, voelbaar gespannen (al zou je het niet aan de oppervlakte zien). De ontlading bij het verlossende bericht dat we beiden gekozen waren, was zo mooi en echt zo echt, dat heeft bij mij best wel wat indruk gemaakt... En tja.. diezelfde middag telefoonnummers uitwisselen, want we mochten de volgende ochtend al naar Oosterhout voor de officiële bekendmaking en het eerste officiële weegmoment. En zo begon onze gezamenlijke strijd genaamd de afvalrace...
Ik heb in de afgelopen weken Luelle leren kennen als iemand die recht door zee is, die soms een tikkeltje (te) direct kan zijn, maar een hartje van goud heeft. Met verwondering zie ik haar echt elke training groeien en verbeteren, en je kan echt ook zien dat ze wat kilo's verliest en strakker in haar vel gaat zitten. Waar ik het meest bewondering voor heb, is dat ze er echt voor gaat, ze wilt aan het einde van de training ook daadwerkelijk het gevoel hebben dat ze echt goed heeft getraind. (Niet dat dat heel erg moeilijk is met onze trainingen, maar dat terzijde) Ik weet nog heel goed dat ze het punt wilde bereiken dat ze ging walgen van zichzelf en dat ze zoveel gegeven heeft in een training dat ze het letterlijk "uit moest spugen". Ik geloof dat ze nu op beide punten een vinkje kan zetten, en dat doet ze mijns inziens best gracieus.
Wat ik heel erg aan haar waardeer is, dat ze mij ook scherp houd, en waar nodig een beetje bijpunt. Ze geeft me soms de spreekwoordelijk trap onder m'n kont, maar ze is er ook als het minder gaat en ik bijvoorbeeld lig uit te hijgen op de grond omdat ik in een oefening helemaal tot het einde ben gegaan (al of niet tegen beter weten in). En als ik het even niet meer zie zitten, dan is ze er ook om me te steunen.
En waarom nou "het monstertje"? Luelle gaat als een trein, en ze gaat er ook echt voor... Ik vind het zo goed van haar wat ze allemaal in korte tijd voor elkaar heeft gekregen.. Ze trekt een prowler slee, met gewicht en dan ook nog een persoon extra erop voort en ze gaat door.. en door... en ze zal het halen verdorie... Op dat moment is ze echt in "monster" modus bezig... en dat is echt iets wat ze super goed doet...
Linda
Linda is een hele aardige vrouw, die erg goed in het leven staat. Ze is werkelijk heel erg gemotiveerd om vol mee te doen met het geweld wat wij de trainingen noemen. In tegenstelling tot Luelle en ikzelf, weet zij heel goed maat te houden met de hoeveelheid intensiteit die ze kan leveren. Waar wij volle bak vooruit gaan, en uiteindelijk te moe zijn om nog maar een stap te kunnen zetten ( laat staan naar huis rijden ), heeft Linda een soort buffer. Ze kan tot een bepaalde hoeveelheid gaan, en meer doet ze niet.. Eerlijk gezegd heb ik daar wel bewondering voor, dat je ook kan matigen... Standje AAN/UIT is echt niet handig...
Ik train iets minder vaak samen met Linda, omdat haar schema iets anders ingedeeld is dan die van mij. Ik weet wel dat de keren dat we samen trainen, dan zijn we er ook voor elkaar en trekken we elkaar er wel doorheen. Wat ik heel erg waardeer aan Linda is, dat ze er altijd is om je aan te moedigen als je door je mentale grenzen heen aan het trainen bent... Ze weet echt wel goed te motiveren.
Ik zou het wel heel leuk vinden als Linda zelf ook een keer helemaal door haar grenzen heen zou gaan en een keertje in de AAN/UIT modus zou belanden, ik denk dat het haar veel goed zal doen om een keer helemaal tot het gaatje te gaan. Maar de keuze is aan Linda ;)
Christiaan en Luelle worden begeleid door CrossFit Zuid en dit wordt mede mogelijk gemaakt door een aantal sportieve partners. Wil je iets betekenen voor De Afvalrace, neem dan contact op.
