Start van een nieuwe uitdaging

Wat een week, weer ziek, niet gesport, een nieuwe uitdaging. Nu al geweldige resultaten en een kleine mijlpaal bereikt.

Ja het traject is met recht een uitdaging, ik vraag zoveel verandering van mijn lichaam, dat het zich iets vaker laat horen en een beetje tegensputtert. Ik neem het voor lief en vertel mijn lijf dat dit een goeie verandering is, maar ergens baal ik dan ook van mezelf. Ik heb bijna 4 jaar geleden een auto ongeluk gehad en ben lang aan het revalideren geweest, dat ging ook met stapjes vooruit en dan weer een aantal stappen terug. Nu vroeg mijn man mij gisteren, waarom ik het nu lastiger vind om naar mijn lijf te luisteren als toen. Want me nu ziek voelen vind ik erg, ik baal dat ik niet kan sporten en ben vooral bang om terug te vallen in mijn oude patronen. Het was wel goed dat hij mij deze vraag stelde want het zette me wel aan het denken. Toen ik aan het revalideren was nam ik de tijd en als het een dag niet ging accepteerde ik dat, morgen weer een nieuwe dag, ik had wat meer rust en vrede met wat mijn lichaam aan kon en ik was niet bang dat ik nooit meer de trap op wilde lopen er was geen angst om daar te blijven waar ik was, want ik wist dat ik het weer zou kunnen en dat dat tijd nodig had. En dat zeker weten is nu anders, ik ben bang als ik nu niet ga sporten, ik er straks helemaal mee stop en ben bang om terug te vallen. Daar is dus mijn puntje van werk aan de winkel, ik moet de gedachte van dat wat ik wil bereiken omzetten in dat wat ik zeker weten ga bereiken. Nu ben ik zelf gedachtecoach en weet hoe het moet dus aan de slag dan maar.

Afgelopen dinsdag hadden we groepscaching en Leroy vroeg of we bereid waren een maand meer focus te leggen op de voeding en een sprintje te trekken, zodat we gebruik maken van de flow waar onze omgeving inzit met goede voornemens. Nou, ik heb ja gezegd en vind het leuk en heeeeeeel erg zwaar. We houden de drie eetmomenten per dag aan en alle drie de maaltijden moeten voldoen aan een aantal regels, dus een handpalm aan eiwitten, een handje koolhydraten, een duim vet en minimaal een vuist groente, meer mag sowieso. Dit gaan we dan een maand doen en elkaar motiveren, stimuleren, ondersteunen in de Facebookgroep die we hebben. Toen ik thuis kwam en vertelde wat ik ging doen zei mijn man gelijk ik doe met je mee, echt zo super dat hij me zo helpt en steunt. We hebben samen een schema gemaakt en samen nog even ritueel onze laatste latte macchiato gedronken voor deze maand.

Als ik dit schrijf is het vrijdag en ik ben woensdag van start gegaan met deze uitdaging. Ik heb mij woensdag eerst gewogen en gemeten, om straks na een maand goed te kunnen zien wat het lichamelijke resultaat is. Ik woog 143 kilo en ben de dag begonnen met een groene smoothie met spinazie erin, daarna boodschappen gaan doen want ik had niet helemaal de juiste dingen in huis. Ik heb de eerste dag heel de dag geroepen dit is zwaar, ik weet niet of ik dit vol ga houden, maar nu zitten we op dag 3 en zit ik weer aan een groene smoothie en denk ik nou dit is eigenlijk best goed te doen en ja weet je wat de weegschaal zei vanmorgen 141 kilo, dit is 2 kilo eraf. Ik ga deze uitdaging goed volbrengen en daarna het eten van meer groente vasthouden.

In de koptekst zette ik een kleine mijlpaal, maar voor mij is deze eigenlijk niet klein. Ik heb de eerste 10 kilo eraf en die komen er nooit meer bij. Verder gaf mijn man aan dat hij het jammer vond dat we niet voor het traject gefilmd hadden hoe ik thuis de trap af liep, het gaat nu zoveel soepeler en zelfverzekerder. Ik ben dan wel ziek deze week maar mijn proces staat niet stil, zowel mentaal als fysiek niet, ik ben klaar voor de komende periode.