Mijn steun en toeverlaat Christiaan
Een week van weer beginnen met sporten, mijn grens tegenkomen en merken dat ik het ook wel gemist heb. De les geleerd dat als ik niet ziek ben ik niet meer dan een week weg moet blijven bij het sporten want dan is het zwaar, heel zwaar.
Vandaag in mijn blog wil ik even de schijnwerper op mijn persoonlijke sportmaatje en trainer zetten. Zoals ik al eerder schreef heeft Leroy mijn coach mij gezegd dat ik nog niet mee kan/mag doen met de groepslessen. Dit is aan de ene kant heel fijn omdat ik ook wel zie dat ik daar nog niet in mee zou kunnen komen maar aan de andere kant is het ook wel jammer want ik zie wat een groepsproces ook aan positieve kanten heeft. Elkaar motiveren, zien dat iemand die dit al veel langer doet ook kapot gaat bij een oefening enz... Maar er is een ding wat zij niet hebben en ik wel en dat is Christiaan, zoals de meeste wel weten is Christiaan een van de kandidaten van vorig jaar van de afvalrace Roosendaal en op dit moment mijn persoonlijke trainer. Dus als er iemand is die weet wat ik doormaak dan is hij het wel. Hij weet me te motiveren om als ik het zwaar heb toch door te gaan, hij luistert naar me als ik er even doorheen zit, hij incasseert mijn gezucht, gesteun en gemopper tijdens de oefeningen. Christiaan bedankt dat jij jouw tijd en energie aan mij wil besteden, je bent een topper.
Weer sporten na het ziek zijn
Jeetje afgelopen woensdag voor het eerst weer gaan sporten, ik had er zin in, maar zag er ook heel erg tegenop. Omdat voordat ik ziek werd ik buiten het sporten om merkte dat ik meer energie had en mijn dag met gemak doorkwam. Maar tijdens en na het ziek zijn was ik aan het hijgen en moe als ik thuis de trap op was gelopen. Het sporten was dan ook zwaar, voelde echt als opnieuw beginnen. Dus les van deze periode, als ik geen sportdagen hoef te missen, mis ze dan ook niet. Dus als ik volgende keer geen zin heb moet ik er even aan denken wat er gebeurd als ik een tijdje niet ga trainen. Tijdens het sporten echt wel weer tegen mijn grens aangelopen, mijn hoofd gaf echt signalen aan mijn lijf dit is genoeg, wiebel benen, dacht bijna over te moeten geven en een stemmetje wat zei:"je kan niet meer, het is genoeg, stop ermee". Gelukkig zei Christiaan tegen mij dat als dit nu gebeurde ik mijn hoofd en lijf kon vertellen dat ik de baas ben door nog even door te gaan, en wat denk je dat kon ik en dat heb ik ook gedaan.
Mijn omgeving
Mijn omgeving is erg steunend, begripvol, motiverend en trots, het is zo fantastisch om dit te ervaren. Het is niet mijn eerste poging om gewicht te verliezen, het is wel mijn eerste poging om werkelijk te werken aan mijn vitaliteit en de eerste keer dat ik zulke doelen heb gesteld. Nu ben ik er van overtuigd dat ik hierdoor ook iets anders uitstraal, ik heb echt een besluit genomen en maak bewustere keuzes met elke keer mijn doelen in mijn achterhoofd. Mensen bieden me minder aan, vragen niet wil je echt niks of wil je iets anders, als ik iets vertel over het sporten dan geven dierbaren aan trots op me te zijn. Natuurlijk weet ik dat ik het zelf moet doen, maar het motiveert en stimuleert me wel dat mijn omgeving me steunt en trots op me is.
Monique en Nadine worden begeleid door PhysiQ Fitness en dit wordt mede mogelijk gemaakt door een aantal sportieve partners. De Afvalrace West-Brabant is te volgen via Facebook en nieuwsbrief .
