Eerste stappen naar een nieuw leven
Wat een weken zijn er inmiddels achter de rug! Van bekendmaking tot de start van de Afvalrace 2016, emoties als blijdschap maar ook boosheid zijn voorbij gekomen. De kick-off was heftig, als in dagenlang-spierpijn-heftig. Maar liet ons afvalracers ook zien hoe erg we dit nodig hebben en vooral hoe graag we dit willen.
Op 3 oktober was de start van de komende 180 dagen lang op voeding letten, trainen en mentale gesprekken. Gesprekken die ik niet alleen heb met mijn trainer maar vooral ook met mede racers Christiaan, Mark en Wendy en coach Wendy ( Afvalrace 2015 ). Hoe fijn is het om nu al vriendschappen te hebben gesloten waarvan je weet dat deze heel sterk gaan worden!
Positieve en aanmoedigende reactie zijn hartverwarmend en maken ook een hoop emoties los. In mijn vorige blog schreef ik dat ik gelukkig was met mijzelf en niet onzeker ben. Ik heb het gevoel dat dat muurtje stukje bij beetje afgebrokkeld gaat worden. Mark spreekt mij regelmatig toe en beide Wendy's maakt duidelijk dat ik nu voor mezelf moet gaan kiezen en egoïstischer moet gaan worden. ''Je doet dit voor jezelf en jij kan dit!'', zijn woorden die vaak tegen mij gezegd worden.
Eten met je buik
De week voor de start ontmoetten we Wendy Huijbregts, deelnemer van de Afvalrace 2015. Wat een geweldige vrouw is dat! Positief en motiverend hebben we onze avond afgerond. Chris en ik waren er helemaal klaar voor! Toch ben ik de week met een negatief gevoel gestart. Met geen idee wat Leroy (trainer/coach) van mij verwachtte heb ik de eerste twee dagen mijn eigen voeding ingevuld. Zes keer per dag kleine maaltijden eten. De hele dag door honger en ik keek continu uit naar het moment dat ik weer wat mocht eten. Tijdens het eerste gesprek met Leroy op dinsdagavond werd duidelijk dat dat niet de bedoeling is. "Je moet gaan eten met je buik en niet met je hoofd!". Samen met hem heb ik een aantal richtlijnen afgesproken met betrekking tot voeding en slapen. Slapen is volgens Leroy enorm belangrijk en we gaan uitzoeken waar dat bij mij mis gaat!
De komende week/weken zijn de volgende dingen van belang:
- Slapen wanneer ik voel dat dat nodig is (dus ook overdag als die mogelijkheid er is)
- Drie hoofdmaaltijden en niets tussen door. Eventueel als ik het echt niet trek een vierde maaltijd. (tot nu toe heb ik dit buiten een beetje kwark 's avonds nog niet nodig gehad!)
- Twee tot drie keer in de week mee doen aan de LIFE trainingen.
- Dagboek bijhouden met wat ik eet en hoe ik mij daarbij voel.
Ik moet nog even wennen aan de werkwijze van Cross Fit Zuid, maar zij zijn degene die er verstand van hebben! Ik zou namelijk het liefst vaker en langer willen trainen. De groepstrainingen zijn voor mij erg moeilijk, ik vind het enorm frustrerend dat de 'rest' het allemaal wel kan en ik onderaan moet beginnen en mezelf af en toe echt een mislukkeling vind...daar gaat het eerste stukje muur. Wat wel super fijn is is dat iedereen elkaar aanmoedigt voor de laatste meters of laatste set. Wennen, wennen, wennen... Omschakelen dus!
Zwemmen voor Spieren voor Spieren
Wendy (Afvalrace 2016) kwam met het prachtige initiatief om te gaan zwemmen voor Spieren voor Spieren
. Op 29 oktober gaan we 's nachts om 02.00 uur zwemmen voor dit geweldige goede doel. Precies op een tijdstip waar er een keer per jaar heel veel tijd te winnen valt en waarin we in 1 sec een kilometer kunnen zwemmen. Voor mij is dat niet zomaar zwemmen voor een goed doel. Lees hieronder waarom!
Moeders, lieve sterke vrouwen. Zo heb ik er ook een. Mijn lieve ...mama, steun en toeverlaat. Maar deze vrouw is achter dat hoge muurtje en vaak onbreekbare masker een kwetsbaar iemand. De spierziekte Dystonie heeft haar zo kwetsbaar gemaakt. Een ziekte waarover niet erg veel bekend is, een van de vele spierziektes waar de onderzoeken zo belangrijk voor zijn! Zodat mijn mama, en alle anderen die met zo'n slopende ziekte moeten leven iets meer hoop krijgen, met iets minder pijn kunnen leven of het bij kinderen eerder geconstateerd kan worden. Want niet is zo erg als geen controle hebben over je eigen lichaam en dat je spieren maar doen waar zij wel of geen zin in hebben. Mijn mama is sterk, heel sterk maar het put haar langzaam uit.
De Wintertijdchallenge is een prachtig initiatief waarbij we geld op kunnen halen voor onderzoeken! Dus doneer en denk eens na over hoe gelukkig je je mag prijzen dat jouw benen vooruit gaan wanneer jij dat wilt, zonder pijn en moeite.
Enorm benieuwd naar de rest van de weken besef ik mij dat deze 180 dagen ook heel snel voorbij zullen gaan. Maar we gaan ervoor en ik kijk nu al uit naar de training van aanstaande maandag die we krijgen van de trainer van Chris, iets in mij vertelt mij dat dat geen makkelijke gaat worden;)
Volg Luelle en de andere afvalracers via Facebook . Christiaan en Luelle worden begeleid door CrossFit Zuid en dit wordt mede mogelijk gemaakt door een aantal sportieve partners. Wil je iets betekenen voor De Afvalrace, neem dan contact op.
